ספריית חב"ד ליובאוויטש

שנא

עס איז דאָך ידוע דער סיפור, אז ביי דעם בעש"ט – בעת תפלת קבלת שבת – פלעגען זיך די ציגן אויפשטעלען "דובאם" (שהגביהו רגליהם שמלפנים)164.


-----  הערות  -----

164) שם ע' 279. וממשיך שם: "דאָס איז אַ ציור, ווי מיר האָבען דעמאָלסט געהערט דעם וואָרט פון טאַטען, טאַקע ציגען אָבער אויפגעהויבען. כי, הלא בעזים יש פנים ואחור אלא כשהולכים כרגיל אז הכל בשוה, משא"כ כשמגביהים את רגליהם שלפניהם, אז ניכר הפנים שבהם".

בהנחה אחרת משיחה הנ"ל: "אין תרנ"ט זיינען מיר געזעסן ביים טאַטן און ער האָט געזאָגט [. . .] און מיר זיינען דעמאָלט געווען ווי די ציגען, כידוע הסיפור אַז ווען דער בעש"ט האָט געדאַווענט האָבן זיך די ציגען אויסגעשטעלט, הגם ביי ציגען איז פניהם כאחורם בשוה, נאר אז זיי האבן זיך געשטעלט איז ניכר געווען [אצלם] הפנים. פון דעם קען מען פאַרשטיין ווי מען האָט געהערט אַ וואָרט פון רבי'ן, מען איז געווען ווי ציגען, דער וואָרט האָט פאָרט געהויבן. ובד"ה הנה ישכיל עבדי תשל"ב (ספר המאמרים תשל"ב ע' 154): פעם אחת כשאמר [הבעש"ט] קבלת שבת בשדה הרי העיזים שבשדה שראו אותו נעמדו על רגליהם, שזהו פעולה בדרך ראי'".